Cairns, caution falling people

Nou...Ein-de-lijk hebben we het gedaan hoor. Een Bungy Jump in Cairns; de volledige 50 meter ervan. Downright scary!

Vandaag besloten Steef en ik vrij impulsief van de originele AJ Hackett Bungy Tower, gelegen in het regenwoud, te springen. "Ik doe het als jij het doet", stelde ik. En zo is de beslissing genomen (shit, nu kon ik niet meer terug). Na registratie worden we doorverwezen naar de trappen. Nu kan ik pas zien hoe ontiegelijk hoog 50 meter is. Eenmaal aangekomen bij de top (ik durf niet naar beneden te kijken) worden we aardig ontvangen door het personeel. "Steven, you will be tightened first". Phieeeuwww...Ik kan nu nog even veilig achter het hekje blijven staan. "Diana, your turn". Slik. Ik kijk om me heen of er niet toevallig een naamgenoot present is. Maar nee. Het liefst zou ik nu naar beneden rennen (waar ben ik in vredesnaam aan begonnen??), maar trots houd me hier. Hoewel de crew vast goed getraind is en vast duizenden mensen van de tower af hebben geholpen, kan ik het niet helpen om mijn harnas nog net iets strakker aan te trekken, de gespen te checken en nogmaals te vragen "Are you sure we are properly attached?". We zitten op de zogenaamde scare chair en de crew vraagt of we er klaar voor zijn (voor een vrije val van een brug van 50 meter? Ehhh NOPE!). Nog even worden de procedures doorgenomen. We worden eraan herinnerd onszelf zover mogelijk van het platform te werpen, met 1 arm wijd en de ander gestrengeld. Oke, lijkt me een duidelijk verhaal. Dan staan we op, met de benen aan elkaar vastgebonden. De camera's draaien. Langzaam, teen voor teen, lopen we naar het jump platform. "Diana, a bit further" (nee, ik wil niet verder naar voren!). "Diana, one little step further" (nee, ik denk dat ik niet meer kan lopen). Willen we nog even zwaaien naar de camera? Ehh oke, een kleine lach en zwaai kan er nog wel vanaf.

Ik kijk naar voren over een prachtige jungle. Ik kijk naar beneden en zie een heel klein meertje. Ik slik. Mijn mond is droog. Wat ik voel is geen adrenaline. Dit is pure angst. Five. Four..Three..Two..One..! Ik duik samen met Steef de afgrond in. Zo..nu is het niet meer zo moeilijk, denk ik. Ik schreeuw. Ik gil. Ik kijk naar Steef en zie de excitement in zijn oog. Dan komt het meer dichterbij. Opgelucht word ik op de raft losgelaten. YES! Ik leef nog! YES! I've done it! De duik duurde 5 seconden vrije val, de gehele jump duurde 3 minuten, de trip ernaartoe 2 uur..de herinnering duurt nog heeeel lang. Dit was echt het engste wat ik ooit heb gedaan!!

Hier overnachten wij

Northern Greenhouse, Cairns

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer