Vang Vieng, The Blue Lagoon

Na een busritje van circa 8.00 uur arriveren we midden in de nacht bij een afgelegen busstation in Vang Vieng. We voelen ons in deze compleet verlaten, stille stad niet echt op ons gemak. Waarom is echt iedere toko gesloten? Waarom brandt er nergens licht? Gelukkig komen we een backpacker tegen (zwaar bezopen), maar beter iets dan niets. Hij neemt ons mee naar zijn guesthouse, waar we gelukkig een kamer vinden (onze beste kamer tot dusver). De dag erna verkennen we het dorp en willen we besteden aan het alom geprezen en zeer bekende 'tuben'. Echter, we zijn nog geen tien stappen van ons guesthouse verwijderd of we komen drie meiden tegen die we eerder hadden ontmoet in Luang Prabang. Het drietal is erg lachen. Ze komen uit Zuid-Afrika, en spreken ook Nederlands (weliswaar oud-bollig, maar toch!). Zij nodigen ons uit hen (en friends) te vergezellen bij een tochtje naar de grotten, genaamd 'The Blue Lagoon'. Plannen zijn er om gewijzigd te worden, dus we besluiten met hen mee te gaan. Gevolg: met het bizarre aantal van 14 man proppen we ons in de tuk-tuk (2 man op het dak, 3 staan op de bumper en de rest krap zittend). Lachen! We zijn snel op plaats van bestemming. Een prachtig meertje met turquoise-blauw water, groene bomen en bergen op de achtergrond. Toch zijn we minder onder de indruk dan verwacht. Langzamerhand begin je gewend te raken aan de postcard-achtige aangezichten. Het is allemaal zo mooi, als we dan weer iets moois zien, dan doet het ons niet meer zoveel ofzo? Misschien een verzadiging van mooie dingen, ook al klinkt dat misschien een beetje verwend haha. Na een duik en een dobber (Diana in de opblaasband) beklimmen we de berg en gaan we de grot in. Dit doen we a. op slippers en b. met een slecht werkende, in Thailand gekochte, zaklantaarn. De condities zijn dus niet optimaal. Het is leuk om de grot van de binnenkant te zien, maar toch zijn we blij als we weer buiten zijn. We hebben het niet zo op klimmen in het pikkedonker. We gaan ook nog naar een andere grot waar je in kunt zwemmen. Diana blijft in haar rol en blijft op het droge. De dag erna gaan we tuben. Het idee van tuben is kortweg: zitten op een opblaasband in de rivier en naar het einde (10 km) laten dobberen met de stroming van de rivier. Aan de oeverkant van de rivier hebben zich diverse barretjes gevestigd. Hier kan je een sapje doen of met diverse constructies het water in geslingerd worden. Een consequentie is dat veel tubers zwaarbezopen over de rivier crossen met de nodige ongevallen van dien. Zus en ik houden het (ahum) netjes. Margreet zat op een gegeven moment zelfs in het modderbad JAK haha! We hebben onwijs gelachen! Vanaf hier vertrekken we naar Hanoi (Vietnam). Dat belooft een lange rit te worden, van wel liefs 24 uur in een bus... 

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer